| تبليغات | X |
|
بهونه می گیره دلم از بابت رفتن تو تنها می شه قلبای ما به خاطر رفتن تو قاب عکس تو خونه یادآور خنده ی تو کدوم رو باور بکنم؟؟؟ بودنت یا جای خالیتو... دونه به دونه می شمرم عهدا و خاطراتتو تموم نمی شن که اونا آقاجون کاشکی می شد بودی پیشم تا هستم... به جان خانم جون از شمردن یادگاری هات خسته نمی شدم من ... اما این رو بدون آقا جون؛ هنوز تو خونه ی شما نفسای گرم تو، عطر خوبی های تو، گلای یاس باغچه ی تو ؛ موندنی اَند. اونا مایه ی دلگرمی خانم جون ما، خانم خونه ی تو اَند. + نوشته شده در شنبه 17 فروردین1387 12:57 بعد از ظهر توسط مینورام |
|
| ||||||
